بازیافت و محیط زیست
 ساليانه، ميليونها تن انواع محصولات شيشه اي توليد می گردد و با توجه به روند افزايش جمعيت نیاز به توليد آنها در حال افزايش است. از آنجا كه در حدود ۴۰۰۰ سال براي تجزيه شيشه در طبيعت وقت لازم است،اولین مسئله انباشت ضايعات شیشه در طبیعت است که آن را به معضل مهمي در کشورهای در حال توسعه تبديل کرده است. معضل دوم آلاينده هاي توليد شده ناشی از فرآیند تولید محصولات شيشه اي است و سومین مسئله آسیب رساندن به معادن و منابع طبیعی و استخراج مواد اولیه صنایع شیشه سازی می باشد.
لازم است بدانیم هنگام تهيه شيشه دو دسته آلاينده وارد محيط زيست ميگردند. دسته اول شامل ذرات گرد و غبار می باشد كه در مراحل تهيه مواد اوليه، آسياب كردن و اختلاط آنها حاصل مي گردد. دسته دوم كه بسيار مهم تر است شامل آلاينده هاي خاص مرحله ذوب مانند گازهایCO2 ,SOX , NOX می باشند که در نتیجه اشتعال سوخت مصرفی و فعل و انفعالات شیمیایی مواد اوليه در حین ذوب حاصل ميگردند. براي توليد شيشه مواد اوليه پس از مخلوط شدن جهت ذوب وارد كوره شده و در دماي ۱۶۰۰ درجه سانتیگراد ذوب مي شوند. عمليات ذوب مستلزم مصرف مقادير زيادي انرژي مي باشد كه عمدتاً از منابع سوختي فسيلي بدست آمده و آلودگيهاي زيست محيطي فراواني را به همراه دارد . در اين راستا، تقريباً ۸۰ % از انرژي توليد شده توسط گاز طبيعي، ۱۷ % توسط الكتريسيته و ۳% آن به صورت نفت و سوختهاي ديگر مي باشد. تحقيقات نشان میدهند كه در ازاي جايگزيني ضايعات شيشه به جای مواد اولیه معدنی ضمن جلوگیری از تخریب معادن ،  ۲۵-۳۰% درميزان انرژي لازم براي ذوب صرفه جویی میگردد.. اين امر، منجر به كاهش هزينه توليد و كاهش آلاينده هاي ناشي ازاشتعال مواد سوختي میگردد.
 بنابراين با توجه به حجم انباشت ضایعات شیشه در طبیعت و مصرف بالاي انرژي در توليد شيشه و همچنين وجود انواع آلاينده هايي كه در هنگام توليد شيشه ايجاد و در محيط پراكنده ميشوند،  بازیافت و فرآوری ضایعات شيشه و جایگزینی آن به جای مواد اوليه خام معدنی ضروری و اجتناب ناپذیر می باشد.